رأی دادگاه بدوی

در خصوص دادخواست خواهان شرکت بیمه الف. با نمایندگی ف.پ. به طرفیت خوانده شرکت حمل و نقل بین المللی ر. به خواسته مطالبه مبلغ 100/516/44 ریال به انضمام خسارات قانونی به استناد رسید پرداخت مبلغ فوق در وجه بیمه گذار، بیمه نامه شماره ... به بارنامه حمل کالای مورد بیمه به شماره 0021030 از ساوه به مقصد رومانی و نامه شماره 3699/86/22 شرکت خوانده مبنی بر قبول خسارت وارده؛ بدین توضیح که شرکت ر. شیشه و فلکیتو خریداری شده از ایران را، که طی بیمه نامه شماره فوق در نزد شرکت خواهان بیمه شده است، حمل آنرا به شرکت خوانده تحویل نموده است که محموله هنگام تحویل در مقصد دارای خسارت و شکستگی بوده است دادگاه نظر به اینکه مطابق ماده 30 قانون بیمه متعاقب پرداخت خسارت به بیمه گزار قائم مقام ایشان گردیده است لذا مستنداً به مواد 386 قانون تجارت و مواد 515 و 519 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی دعوای خواهان را وارد تشخیص، و خوانده را از بابت اصل خواسته به مبلغ 100/516/44 ریال و از بابت هزینه دادرسی و حق الوکاله نماینده قضایی به مبلغ /000/340/3 ریال و خسارت تأخیر تأدیه از تاریخ تقدیم دادخواست تا زمان پرداخت، محکوم می نماید. رأی صادره حضوری محسوب و ظرف 20 روز پس از ابلاغ قابل تجدیدنظر در محاکم محترم تجدیدنظر استان تهران می باشد.
رییس شعبه 4 دادگاه عمومی حقوقی تهران - ذکایی

رأی دادگاه تجدیدنظر استان

تجدیدنظرخواهی شرکت حمل و نقل بین المللی ر. با وکالت آقای ن.ر. به طرفیت شرکت بیمه الف. از دادنامه 665-23/7/1387 شعبه 4 دادگاه عمومی حقوقی تهران متضمن محکومیت تجدیدنظرخواه به پرداخت مبلغ 100/516/44 ریال به انضمام خسارات دادرسی و خسارت تأخیر تأدیه به شرح مندرج در رأی موصوف با شقوق ماده 348 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی انطباق نداشته و دادنامه مذکور شایسته تأیید است. زیرا با عنایت به محتویات پرونده و مدافعات طرفین بر ارکان رأی خلل و خدشه ای از حیث موازین مربوط به قضیه وارد نیست و ایراد عدم صلاحیت دادگاه بدوی به جهت دولتی بودن شرکت بیمه الف. مردود بوده و هم چنین ایراد مرور زمان طرح دعوا با استناد به ماده 32 کنوانسیون CMR (کنوانسیون قرارداد حمل ونقل بین المللی کالا از طریق جاده) با توجه به مفاد ماده مرقوم و اینکه در مهلت ذکر شده در آن، دعوای نخستین اقامه گردیده و به علاوه اینکه مرور زمان مقرر در ماده مذکور با توجه به بند 2 آن و ادعای کتبی خواهان بدوی معلق گردیده است، و حسب مقرره مواد 386 و 388 قانون تجارت متصدی حمل کالا مسئول جبران خسارت وارده به کالا بوده و وفق اسناد ابراز شده خواهان نخستین خسارات وارده به کالا حسب بیمه نامه به صاحب کالا پرداخت گردیده و شرکت بیمه الف. به قائم مقامی از بیمه گذار، استحقاق مطالبه اصل خسارات تودیع شده را داشته است ولکن در بخش خسارت تأخیر تأدیه، اعتراض تجدیدنظرخواه وارد بوده و خسارت بر خسارت تلقی و غیر شرعی و غیر قانونی می باشد. بنا به مراتب، دادگاه با استناد به ماده 358 از قانون مذکور در بخش اول (محکومٌ به اصلی) ضمن رد تجدیدنظرخواهی، دادنامه تجدیدنظرخواسته را تأیید می نماید و در قسمت دوم (خسارت تأخیر تأدیه) با پذیرش اعتراض رأی مرقوم را نقض و حکم به بطلان خواسته اخیر (نخستین) صادر و اعلام می گردد. این رأی قطعی است.
رییس شعبه50 دادگاه تجدیدنظر استان تهران - مستشار دادگاه
یاری - کرمی