رأی شعبه دیوان عدالت اداری

شاکی به شرح دادخواست تقدیمی اعلام داشته: مالک پلاک ثبتی شماره ... فرعی از ... اصلی واقع در بخش ... تهران می باشد. لیکن اداره طرف شکایت [اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان تهران] به موجب صورت جلسه مذکور، ملک موصوف را واجد ارزش تاریخی ـ فرهنگی اعلام کرده و از احقاق حقوق مالکانه نامبرده خودداری نموده است، لذا به شرح خواسته تقاضای رسیدگی کرده که با توجه به بررسی محتویات پرونده و ملاحظه لایحه دفاعیه واصله از اداره طرف شکایت؛ نظر به این که حسب اظهارات طرف شکایت در لایحه دفاعیه ملک مورد نظر به عنوان اثر ملی ثبت نگردیده است و با توجه به این که شرایط ملک قابل ثبت، طبق قانون حفظ آثار ملی سال 1309 و قانون ثبت آثار ملی سال 1352 بناهایی که تا آخر سلسله زندیه احداث گردیده و واجد شئون ملی یا تاریخی باشد، اعلام شده است که در مانحن فیه طرف شکایت دلیلی بر احراز شئون تاریخی یا ملی ارائه نکرده است و از طرفی ایجاد محدودیت در مالکیت اشخاص قبل از ثبت بنا یا ملک به عنوان آثار ملی فاقد وجاهت قانونی است و علی رغم ابلاغ وقت رسیدگی و دعوت از نماینده حقوقی جهت ارائه دلایل و مستندات در خصوص موضوع در جلسه رسیدگی حاضر نشده، بنابراین با توجه به مراتب فوق و با استناد به ماده 30 قانون مدنی و اصل قاعده تسلیط، شکایت موجه تشخیص و حکم به ورود شکایت دائر بر ابطال تصمیم معترض عنه صادر و اعلام می گردد. رأی صادره قطعی است.
دادرس شعبه 1 دیوان عدالت اداری ـ مستشار شعبه
مؤمنی ـ مولابیگی