رأی خلاصه جریان پرونده

این است که آقای م.ف. به وکالت از خانم ع.خ. دادخواستی به خواسته ی صدور گواهی عدم امکان سازش به طرفیت آقای م.ش. تقدیم دادگستری شهرستان کرمانشاه کرده و اظهار داشته که خوانده مدت یک سال است که ترک انفاق کرده و زندگی را رها نموده و او را در گذشته مورد اهانت، تهدید و فحاشی قرار داده موکله حاضر است که کلیه حقوق خود را بذل نماید و با عنایت به تحقق شرط ضمن العقد درخواست صدور حکم گواهی امکان سازش دارد و اضافه کرده که خوانده در شهرستان کرج به دلیل داشتن مواد مخدر دستگیر شده و زندانی است، پرونده به شعبه 24 دادگاه عمومی ارجاع و شعبه مرجوع الیه با این استدلال که احضار خوانده به کرمانشاه مشکلاتی دارد و رسیدگی در محاکم کرج سهل و آسان تر است، با نفی صلاحیت خویش، محاکم عمومی کرج را صالح دانسته، در دادگستری کرج پرونده به شعبه نوزدهم دادگاه عمومی ارجاع شده و این شعبه به استناد ماده 1002 قانون مدنی زندان را اقامتگاه ندانسته و با لحاظ بند اول 84 و 89 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی قرار عدم صلاحیت به صلاحیت محاکم عمومی شهرستان کرمانشاه صادر کرده است با حدوث اختلاف پرونده به دیوان عالی کشور ارسال و به این شعبه ارجاع شده است.

رأی شعبه دیوان عالی کشور

نظر به اینکه در صورت تحمل حبس در اجرای حکم دادگاه و اینکه انتخاب اقامتگاه نیاز به آزادی انتخاب و اراده دارد و محکوم علیه مسلوب الاراده است می توان حبس را اقامتگاه تلقی کرد ولی در مورد چون مدت حبس معلوم نشده و مشخص نیست که تحمل حبس در اجرای حکم است یا بازداشت لذا قرار صادره از دادگاه عمومی کرج موجه و صائب تشخیص و تأیید و با نقض قرار صادره از دادگاه عمومی کرمانشاه حل اختلاف می نماید.
مستشاران شعبه 1 دیوان عالی کشور
حیدری قاسمی ـ علیزاده