رأی شعبه دیوان عدالت اداری

با توجه به اینکه آقای (م.م.) در دادخواست تقدیمی علیه دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان درخواست پرداخت کامل حق اشعه بند 4 ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه را، مطرح نموده است و مدعی است: از پرسنل بخش پرشکی هسته‌ای بیمارستان گرگان به صورت قرارداد (تبصره 3 ماده 2) انجام کار معین مشغول به کار است، ولی متأسفانه از حق اشعه محروم است و مفاد بند 4 ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه برای وی عمل نشده است. در حالی که به صورت شبانه روزی در شیفت‌های مختلف در خدمت سیستم می باشد. خوانده در لایحه فوق الاشعار اعلام نموده است: شاکی نیروی قراردادی تبصره 3 ماده 2 دانشگاه بوده و حقوق وی بر اساس آیین نامه قرارداد مذکور که به تصویب هیأت امناء دانشگاه رسیده و چارچوب حقوقی ارسالی از وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی پرداخت می شود و در آیین نامه مذکور حق‌الزحمه‌ای جهت پرداخت حق اشعه لحاظ نگردیده و تغییری که بار مالی و حقوقی برای خوانده داشته باشد، غیر مجاز است و در نهایت تقاضای رد شکایت را دارد. با عنایت به محتویات پرونده ملاحظه شرح شکایت و قراردادهای فی مابین و لایحه دفاعیه مارالذکر و اینکه فعالیت خواهان به تأیید خوانده رسیده است و با توجه به رأی وحدت رویه شماره 112ـ7/3/85 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری و نظر به اینکه قانون حفاظت در برابر اشعه بین نیروهای رسمی یا قراردادی تفاوتی قائل نشده است، لذا به استناد بند 4 ماده 20 قانون مذکور شکایت را صحیح تشخیص و مستنداً به ماده 7 و 13 قانون دیوان عدالت اداری، رأی به ورود شکایت صادر و اعلام می نماید. رأی صادره قطعی است.
رئیس شعبه 23 دیوان عدالت اداری ـ مستشار شعبه
فرجی ـ اسکندری