رأی شعبه دیوان عدالت اداری

خواسته شاکی احتساب اضافه کار در پرداخت پاداش پایان خدمت به شرح متن دادخواست تقدیمی است. با توجه به مفاد لایحه تقدیمی مشتکی‌عنه [شرکت کشت و صنعت هفت‌تپه] که دلالت بر عـدم پرداخت مستمر فوق‌العاده مزبور به شاکی دارد، با وصف اینکه مطابق رأی وحدت رویه شماره 670 ـ 23/9/1388 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری و مستفاد از بند 9 ماده 68 قانون مدیریت خدمات کشوری، پرداخت مبالغی تحت عنوان اضافه‌کار، منوط به انجام خدمات خارج از وقت اداری توسط کارمند و به درخواست دستگاه متبوعه می‌باشد و در صورت عدم تحقق شرایط دوگانه مذکور، پرداخت فوق‌العاده اضافه‌کار الزام‌آور نمی‌باشد و فوق‌العاده مذکور فی نفسه در حالت استمرار قرار ندارد و موضوع از شمول رأی وحدت رویه شماره 657 و658 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری در این خصوص خارج می‌باشد و با این توصیف چون ملاک احتساب و پرداخت پاداش پایان خدمت به مستخدمین رسمی و ثابت واجد شرایط، به ازای هر سال خدمت معادل یک ماه آخرین حقوق و فوق‌العاده‌های مستمر دریافتی مأخذ کسر کسور بازنشستگی می‌باشد و بر اساس محتویات پرونده، استمرار در پرداخت فوق‌العاده اضافه‌کار به شاکی فوق‌الذکر محرز تشخیص نمی‌گردد و شاکی نیز دلیلی کافی در این خصوص ارائه ننموده است، بنابراین اجابت خواسته مشارالیه مبتنی بر احتساب فوق‌العاده اضافه کار در پرداخت پاداش پایان خدمت فاقد موجب قانونی تشخیص می‌گردد و تخلفی از قوانین و مقررات در این خصوص مشهود نمی‌باشد. علیهذا وفق مواد 13و14 قانون دیوان عدالت اداری مصوب 1385 حکم به رد شکایت صادر و اعلام می‌شود. این رأی وفق ماده 7 قانون اخیرالذکر قطعی است.
رئیس شعبه 22 دیوان عدالت اداری ـ مستشار شعبه
عرفان ـ برومند