رأی خلاصه جریان پرونده

الف.ص. فرزند ع. معروف به م. به بزه مشارکت در آدم­‌ربائی به موجب دادنامه مذکور که در این شعبه ابرام شده است به استناد ماده 621 قانون مجازات اسلامی ( تعزیرات مصوب 1375 ) با یک درجه تخفیف به ده سال حبس تعزیری محکومیت حاصل کرده است. ولی طفل مجنی‌علیه اعلام گذشت کرده است محکوم‌علیه تقاضای اعمال ماده 277 قانون آئین دادرسی کیفری ( مصوب 1378 ) را کرده است. قاضی اجرای احکام ( شاید به تصور اینکه دیوان عالی کشور مرجع صادرکننده رأی قطعی است .) پرونده را به دیوان عالی کشور ارسال نموده که به این شعبه ارجاع شده است. هیئت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید . پس از قرائت گزارش آقای فرج اللهی عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده و نظریه کتبی آقای مهرداد حبیبی دادیار دیوان عالی کشور اجمالاً مبنی بر تقاضای غیر قابل طرح بودن پرونده در دیوان عالی کشور را دارم. در خصوص دادنامه فرجام‌خواسته مشاوره نموده چنین رأی می‌دهد :

رأی شعبه دیوان عالی کشور

با توجه به اینکه دیوان عالی کشور رسیدگی شکلی می‌کند و با ابرام رأی دادگاه بدوی، به رأی صادر شده قطعیت می‌بخشد نه اینکه دادگاه صادرکننده رأی قطعی باشد و در ما نحن فیه با ابرام دادنامه دادگاه کیفری استان مستقر در ورود دادنامه مرقوم قطعیت یافته و مرجع اعمال تخفیف، آن دادگاه خواهد بود . پرونده قابل طرح در دیوان عالی کشور نمی‌باشد. دفتر پرونده جهت اقدام لازم به مرجع ارسالی اعاده شود.
رئیس و عضو معاون شعبه32 دیوان عالی کشور
رضا فرج اللهی - عبدالحمید مرتضوی