رأی خلاصه جریان پرونده

خانم ط. ن.ب. دادخواستی بخواسته الزام به تحویل فرزند مشترک و خسارات مربوطه را علیه آقای ع. ب. به دادگاه عمومی ا. تقدیم داشته و توضیح داده است که خوانده همسر سابق او بوده و بهنگام طلاق حضانت دخترش ا. با خوانده بوده است که اکنون تقاضای تحویل فرزند خود را دارد پرونده در شعبه اول دادگاه عمومی ا. مطرح شده و این شعبه نیز بموجب قرار مورخ 1393/12/3 با توجه به محل اقامت خوانده قرار عدم صلاحیت بشایستگی دادگاه عمومی مشهد مقدس صادر نموده است (صفحه 9) که پرونده به آن مرجع ارسال گردیده و شعبه چهاردهم دادگاه عمومی مشهد نیز طبق قرار مورخ 1394/3/17 با توجه به اطلاق ماده 12 قانون حمایت خانواده رسیدگی به دعوی مطروحه را در صلاحیت دادگاه ا. دانسته و با نفی صلاحیت از خویش پرونده را جهت حل اختلاف در صلاحیت به دیوان عالی کشور ارسال داشته که رسیدگی به این شعبه ارجاع شده است مشروح قرارهای مربوطه به هنگام شور قرائت می شود توضیحاً در جلسه دادگاه مشهد خواهان دعوی خود را از تحویل فرزند مشترک به ملاقات فرزند تغییر داده است. هیأت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید. پس از قرائت گزارش آقای سید ع. بلادی عضوممیز و ملاحظه اوراق پرونده درخصوص حل اختلاف در صلاحیت مشاوره نموده چنین رأی می دهد:

رأی شعبه دیوان عالی کشور

درخصوص حدوث اختلاف در صلاحیت بین دادگاههای شهرستانهای ا. و مشهد مقدس با عنایت به فلسفه وضع ماده 12 قانون حمایت خانواده مصوب سال 1391 که ضمن آن در امور خانوادگی رعایت حال زوجه (اعم از اینکه جدایی حاصل شده باشد یا خیر ) مد نظر قرار داشته است و نظر به اینکه خواهان دادخواست اولیه خود را ابتدا به دادگاه عمومی ا. تقدیم داشته است و در همان محل نیز اقامت دارد لذا موجبی جهت رسیدگی در دادگاه مشهد مقدس بنظر نمی رسد و مستنداً بماده مذکور با تأیید نظر دادگاه مشهد مقدس به صلاحیت رسیدگی دادگاه عمومی ا. حل اختلاف در صلاحیت بعمل می آید.
شعبه 37 دیوان عالی کشور - رئیس و عضومعاون و عضومعاون
سیدعباس بلادی - غلام حسین حیدری - محمدرضا خسروی