رأی شعبه دیوان عالی کشور
پرونده:شماره:140306390000692845
شعبه:سی و یکم دیوان عالی کشور
قاضی:
تاریخ:1403/08/15
موضوع:آدم ربایی (ربودن / مخفی کردن با وسیله نقلیه)رای دادگاه درخصوص درخواست اعاده دادرسی اقای ق. ا. به وکالت از اقایان ع. ش. فرزند ا. و ر. ش. فرزند ح. نسبت به دادنامه شماره *صادرشده از شعبه *که در تایید دادنامه شماره *( اهرم ) صادر گردیده و به موجب ان در خصوص اتهام متهمان مبنی بر مشارکت در ادم ربایی موضوع شکایت خانم ف. ا. فرزند ر. حکم به محکومیت متهمان هر یک به تحمل ده سال حبس تعزیری صادر و اعلام گردیده ، و درخواست اعاده دادرسی طی دادنامه ی شماره ی *صادر شده از شعبه *پذیرفته شده و پرونده جهت رسیدگی مجدد به این شعبه ارجاع شده است ، این دادگاه ضمن تعیین وقت رسیدگی و احضار طرفین پرونده و وکلای انان و نماینده داستان ، اظهارات طرفین پرونده و وکیل طرفین را در غیاب نماینده دادستان اخذ نموده ولذا دادگاه با توجه به جمیع اوراق و محتوای پرونده و اظهارات طرفین از جمله اظهارات شاکیه در این دادگاه و اظهارات متهمان در دادسرا و دادگاه درخواست اعاده دادرسی را وارد تشخیص و مستندا به مواد ۴۷۴٫۴۷۶ و۴۸۰ قانون ایین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ دادنامه شماره *صادرشده از شعبه *را نقض و در خصوص اتهام اقایان ر. ش. و ع. ش. مبنی بر مشارکت در ادم ربایی موضوع شکایت شاکیه فوق با توجه به ۱ تصویر پیام ها و اسکرین شات های موجود در پرونده حکایت از ارتباط تلفنی و پیامکی شاکیه با یکی از متهمان داشته و دلیلی بر نفی ارتباط مذکور وجود ندارد. ۲ تنها گواه موضوع اتهام ادم ربایی به نام ع. ش. از شهادت خود منصرف و عدول کرده است. ۳ اظهارات سایر گواهان مبین این است. که شاکیه با ارتباطات قبلی با میل و رغبت خود بر خودروی متهم سوار شده و با قهر و غلبه وی را نبرده اند ۴ اظهارات شاکی در محل ارایشگاه در نزد خانم م. م. مبنی بر اینکه با میل و رغبت خودش سوار بر ماشین شده و در ابتدا اجبار و قهری نبوده است. ۵ روند اقدامات و تحقیقات و اظهارات افراد و تنها شاهد موضوع مبین این هست که حداقل شاکیه با میل و رغبت خودش به خودرو سوار شده و اگر بعدا به اکراه وی را نگه داشته اند و بر خلاف میل وی بوده نمی تواند ادم ربایی با وسیله نقلیه که از عوامل مشدده در ذیل ماده ۶۲۱ قانون مجازات اسلامی هست محقق شده باشد.؛ لذا دادگاه بزهکاری مرتکبان را محرز و مسلم دانسته و با استناد به ماده ۱۸ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ و ماده ۶۲۱ قانون مجازات اسلامی ( تعزیرات ) مصوب ۱۳۷۵ و بند ب ماده ۱ و ماده ۲ قانون کاهش مجازات حبس تعزیری مصوب ۱۳۹۹ ، به لحاظ شیوه ارتکاب جرم و نتایج زیانبار ان و بیم تجری مرتکب و دیگران تعیین مجازات حبس بیش از حداقل را موجه دانسته ، حکم به مجازات هریک از متهمان به تحمل سه سال حبس تعزیری با احتساب ایام بازداشت قبلی صادر و اعلام می نماید. این رای قطعی است رییس و مستشار شعبه * م. م. گ.