رأی شعبه دیوان عدالت اداری

در خصوص شکایت خانم (ف.گ.) ... در اعتراض به رأی شماره ... هیأت تشخیص کار، به دلالت اقرار کارفرما به سابقه فعالیت کارگر از سال 1371 الی 30/9/1380 نظر به شرح شکایت شاکیه و توجه به مفاد لایحه دفاعیه خوانده و اسناد و مدارک موجود در پرونده اداره کار ملاحظه می‌گردد که شاکیه با اتکا و استدلال [به] اینکه اقرار کارفرما بالاترین دلیل است، درخواست رسیدگی دارد. هیأت رسیدگی کننده به استدلال اینکه اقرار کارفرما تکلیف شخص ثالث (تأمین اجتماعی) را در پی دارد و به جهت عدم ارائه مدرک و مستند قابل قبول قانونی، حکم به رد شکایت شاکی صادر کرده است که از نظر این شعبه دیوان عدالت اداری و با توجه به عمومات فقهی و قانونی، اقرار شخص عاقل علیه خودش جایز است و نه علیه دیگران. از طرفی دلیل و مدرک قانونی که اقرار کارفرما را توجیه نماید ملاحظه نمی گردد و صلاحیت قانونی احراز ارزش ادله مستنداً به ماده 14 آیین‌نامه اجرایی ماده 164 قانون کار در اختیار هیأت رسیدگی کننده است و گرنه افراد می‌توانند با تبانی با کارفرمای هر کارگاهی و با صرف اقرار غیر واقع کارفرما در اداره کار، سابقه سازی کرده و خود را جهت برخورداری از مزایای بیمه ای محق جلوه دهند. نظر به مراتب شکایت شاکی، غیر وارد تشخیص، حکم به رد شکایت مطروحه صادر و اعلام می‌گردد. رأی صادره قطعی است.
رئیس شعبه 20 دیوان عدالت اداری ـ مستشار شعبه
کلی وند ـ توکلی دهاقانی