رأی خلاصه جریان پرونده

خانم پ.گ. فرزند م. 36 ساله با تقدیم شکوائیه ای ادعا دارد که متهم آقای م.م. فرزند ح در تاریخ 1/2/1389به عنف به وی تجاوز کرده و در تاریخ 10/ 4/91 نامبرده را مورد تهدید و مزاحمت قرارداده است و او را مضروب و مجروح کرده است که پزشکی قانونی مواردی از ضایعات موجود در بدن شاکیه را تأیید و گواهی کرده است و شاکیه درخصوص تجاوز به عنف هیچ گونه دلیلی ارائه نداده است. دادسرای ش درخصوص اتهامات تهدید و غیره به لحاظ فقدان دلیل قرار منع تعقیب صادر و پرونده را از حیث اتهام تجاوز به عنف ادعایی با قرار عدم صلاحیت به دادگاه کیفری استان ارسال داشته است (ص 7) دادگاه محترم فوق الذکر ضرورت اخذ توضیح و ارائه دلیل از شاکیه را احساس و نامبرده را احضار کرده است و ابلاغیه در تاریخ 8/12/90 شخصاً به وی ابلاغ شده است (ص 11) ولی ایشان در دادگاه حاضر نشده است. دادگاه مالاً در تاریخ 13/2/91 ختم رسیدگی را اعلام و طی دادنامه شماره 00041 -17/2/91 با استناد به اینکه از ناحیه شاکیه دلیلی جهت اثبات ادعای خود اقامه و ارائه نگردیده است و شاکیه علی رغم اعزام به پزشکی قانونی نسبت به اخذ نظریه پزشکی قانونی اقدام ننموده است و علی رغم اخطار در جهت اخذ توضیح در دادگاه حاضر نگردیده است، استناداً به بند الف ماده 177 قانون آیین دادرسی کیفری و قاعده درأ قرار منع تعقیب صادر کرده است. شاکیه با تقدیم لایحه و بدون ذکر هیچ دلیلی به رأی صادره اعتراض کرده است که پرونده از این حیث به دیوان عالی کشور ارسال گردیده و تحت نظر قرار دارد.

رأی شعبه دیوان عالی کشور

تقاضای تجدیدنظرخواهی خانم پ.گ. از دادنامه فوق الاشعار متکی به دلیل و بینه نمی باشد و جهات قانونی تجدیدنظرخواهی در آن لحاظ نشده است. النهایه با توجه به متن ماده 177 قانون آیین دادرسی کیفری و قاعده لف و نشر مرتب ادبی، و همچنین قاعده درأ استنادی در رأی معترضٌ عنه، صدور قرار منع تعقیب از دادگاه محترم در پرونده حاضر غیرموجه است، فلذا رأی صادره غیر قابل ابرام تشخیص و استناداً به بند دوم از شق ب ماده 265 قانون آیین دادرسی کیفری ضمن نقض دادنامه تجدیدنظرخواسته، پرونده در جهت اتهام مقتضی و صدور رأی (برائت) احتمالی به همان دادگاه محترم اعاده می گردد.
رییس شعبه 31 دیوان عالی کشور ـ عضو معاون
جعفری ـ سلیمانی