رأی خلاصه جریان پرونده

آقای ش.ر. فرزند ص. به اتهام ایراد ضرب عمدی نسبت به آقای ب.ن. و خانم ر.ر. به موجب دادنامه شماره 00372 دادگاه عمومی بخش ، مستنداً به قانون دیات، به پرداخت دیات مقرر در حق شکات محکوم شده است. محکوم علیه تقاضای تجدیدنظر نموده و شعبه 8 دادگاه تجدیدنظر استان ، به موجب رأی شماره 01206-14/9/1391، چون دیات مقرر کمتر از خمس دیه کامله است، آن را قابل تجدیدنظر ندانسته و رد نموده است. محکوم علیه طی تقاضایی که در تاریخ 1/11/1391 ثبت دفتر دیوان عالی کشور شده، تقاضای اعاده دادرسی نموده است. متقاضی در تقاضای خود اعلام کرده در قریه ، زنی به نام ر.ر. زندگی می کند و از نظر روحی و روانی مشکل دارد و همیشه با شکایت های واهی و کذب، از اهالی اخاذی می کند. این بار نوبت بنده شده است و مدعی است، بنده وارد منزل شده و نامبردگان را مورد ضرب و جرح قرار داده ام. سؤال این است که بنده به چه علت و با چه عداوتی وارد منزل کسی شدیم و خانواده اش را مورد ضرب و جرح قرار دهیم و برای اثبات گفته های خود استشهادیه ضمیمه درخواست نموده است. حسب مفاد استشهادیه محلی، اعلام شده خانم ر.ر. با ایجاد هیاهو و بعضاً با خودزنی و شکایت های واهی برعلیه اهالی محل، سابقه گرفتن دیه دارد. پرونده به این شعبه ارجاع شده است.

رأی شعبه دیوان عالی کشور

نظر به اینکه دعوی با قسامه به اثبات رسیده و محکوم علیه با ابراز استشهادیه در این مرحله، مدعی است شکایت شکات واهی است و صرفاً به منظور اخاذی خودزنی نموده اند، برای کشف حقیقت، تحقیق از کسانی که ذیل استشهادیه را امضاء نموده اند، ضروری است. لذا با اعلام اینکه تقاضای متقاضی با بند 5 ماده 272قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری، منطبق است، با قبول تقاضا و تجویز اعاده دادرسی، رسیدگی مجدد به شعبه دیگر دادگاه عمومی بخش و در صورت وحدت شعبه، به نزدیکترین دادگاه به ارجاع می گردد.
رئیس شعبه 20 دیوان عالی کشور ـ عضو معاون
ناصری ـ یاوری